Hiru egun ilunpetan
ez dut persiana ireki nahi
hau dut toki seguru bakarra;
bakarrik
Manta bat eta maindiriak
umetokian bezala
Dopamina bila burmuina
telefonoa eta ni
ni eta telefonoa
noiz lehertuko burbuila
Nere amaren alaba oroitu nahiko nuke
Zure kukuxuak zuretako gorde
ez naiz metaforikoki ari
tripak sutan iraun dit bi aste eta erdiz
erre zait zintzurra azidoarekin
Egidazu zuk bazkaria, faborez
bertzela ez dut deus janen
lagundu hemendik ateratzen
ezin naiz dutxatu
ezin naiz ohatzetik jeiki egun bat, hiru, bi, zazpi eta erdi
UTZIdazu bakarrik…
Ezin dut kulpa jasan
Sal y canta
ez zaitut ezagutzen
nor ostia zara?
automatikoan zeharkatuko dut lanordua
zuk zure bizia bezala
ez nauzu ezagutzen
ez hartu besotik
Nola sentituko dut nere gorputza
iada ez bada neria?
Ezin dut babestu;
muxu eman didazu eta ez zara sikiera aurkeztu!
Ez nauzu ezagutzen…
Ez naiz zure laguna
Ze bulla
jautsi bolumena,
joder!
Masakrea da hor kanpoan.
Nola ez da izanen naturala dena erre nahi izatea?
Nerekoia ote naiz bizitzeko aukera eduki eta gogorik ez edukitzeagatik?
Esperantzan badago heldulekua nik ez dut eskurik -joder Olaia, badago egiazki eskurik ez
duenik, egin metaforak ongi-
Yo no me quiero morir; solo quiero que me cojan en brazos.
Ezin dut nere mobida kontatu zerbait izugarria balitz bezala
humanoa den deus ere ez zaidalako izugarriegia iduritzen,
eta gainera, erresistentzia gehiegi ditut.
Kondeszendentziaz begiratu nauten guziei: jakin behar da bereizten, eh?
babestu nahi nauzu ni edo minez dago zure “Ni” ttiki hori?
Ezin dut dena kontatu…Kazetariak ez dira nere lagunak.
Besoetan erori zait ahizpa
horrek bai ekartzen duela edonor lurrera
Pozik egonen zara, Olaia?
Arrotz zait nere izena eta guzi. Arropak, gorputza. Disforia.
“Pasa dizkizut asteburuko argazki batzuk…
” Ezin ditut ikusi.
Ez diot kontatuko ze mezu ailegatu zaidan. Ez dut nahi beldurrik izan dezan.
Loaren paralisia.
Gorputza bitan: zintzurretik goiti eta zintzurretik beheiti.
Ez nauzu bulkatu beharrik…Bakar-bakarrik eroriko naiz.
Kaxa batean dugu Lagun
nahi nioke bizia betirako luzatu…
Hori ez da programatzen.
Bete depositoa. Ez zara ohartu Donostira arterako bidean zer pasa den ere. Beregan
pensatzen zaude ikarak irentsia, alerta, uzkurtua.
Ordaindu dut kafe bat. Kamarerak bere antza zuen. Obsesionatua zaude.
Haur bati oihuka gizon bat. Ostia, zeinen errex bihurtzen diren batzuk guraso.
Zer daramazu azpian?
Zein ederrak balkoietan ageri diren argiak
iduri du ez garela Lurra txikitzen ari
Bizi osoa zerbaiten esperoan
Eta bila, bila ere bai
bake santua
“Other girls are always prettier than me”
baino eske igual ez naiz hain neska ni
Urrun sentitzen naiz gizakiek egiten dituzten gauza gehiegirengandik
iduritzen zait dela izaki pila bat eskapo eta nola ez da bada izanen normala eta zilegi…
Ez dit gogorik pizten asotsak, ez dit gogorik pizten parekoaren irriak;
ez naiz fio.
Erori naiz lurrera ziplo ezezagunen aurrean…
Bota dut goitika, eutsi didazu ilea.
Ni ere ari naiz eskapo eta arrotz sentitzen naiz
eta maizegi, bakar-bakarrik
Ez daki inork ze toki ilunetan bukatzen dudan murgiltzen.
Ez dakizu zuk ere, bihotza, biltzen nauzula bi besoekin sentitu dezadan hemen nagoela,
sentitu dezadan nere gorputza urrunegi joaten naizenean
Oharra: utzi beharra dut pentsatzetik idazten dudan guztia noizbait norbaitek irakurriko
duela, edo publiko eginen dudala. Baldintzatzen nau eta kentzen dit libertadea.